افتخار همه آفاق و منظور منی
شمع جمع همه عشاق و به هر انجمنی
به سر زلفت پریشان تو دلهای پریش
همه خو کرده چو عارف به پریشان سخنی
ز چه رو شیشه دل می شکنی
تیشه بر ریشه جان از چه زنی
سیم اندام و ولی سنگدلی
سست پیمانی و پیمان شکنی

اگر درد من به درمان رسد چه می شد
شب هجر اگر به پایان رسد چه می شد
اگر بار دل به منزل رسد چه گردد
سر من اگر به سامان رسد چه می شد

ز غمت خون می گریم
بنگر چون می گریم
ز مژه دل می ریزد
ز جگر خون می آید
افتخار دل و جان می آید
یار بی پرده عیان می آید

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

 هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

 يادت بخير

كاش قلبم درد پنهاني نداشت

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

كاش مي شد دفتر تقدير عشق

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت

بگیر از من گل یاد بودی  

                          که تنها لایق این گل تو بودی

                                                           هزاران خواستند از من بگیرند

                                              ندادم

                          چون عزیز من توبودی

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام

 گرفت بدانید آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار مانده ام.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم.

بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.

اشتباهي كه يك عمر پشيمانم از آن
اعتمادي است كه بر مردم دنيا كردم

ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو،

 يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو،

همين يک لحظه باقي است

و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

 دلم تنگ است

 دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است

نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

آن كس كه مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود كه به شوق من آمده باشد،

رهگذري بود روي برگهاي خشك پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها

 همان آوازي بود كه من گمان ميكردم ميگويد:دوستت دارم

در نگاه كساني كه پرواز را نمي فهمند ،

 هر چه بيشتر اوج بگيري كوچكتر خواهي شد

داني كه چرا زميوه ها سيب نكوست نيمش رخ عاشق است و نيمش رخ دوست

 آن زردي و سرخي كه درآن مي بيني زردي رخ عاشق است و سرخي رخ دوست.

 آن دوست كه بي وفاست دشمن به از اوست... آن نقره كه بي بهاست

آهن به از اوست

نقش كردم رخ زيباي تو بر خانه دل........خانه ويران شدوآن نقش به ديوار بماند

بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است كه در كنارش باشي و بداني كه هرگز به او نخواهي رسيد هيچ كس لياقت اشك هاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد ... باعث ريختن اشك هاي تو نمي شود

ديگه يار نمي خوام وقتيكه مي بيني عشق دوروغه  چراغش بي فروغه

آخه وقتي كه وفا نيست عشقو عاشقي چيست؟؟؟

من پذيرفتم که عشق افسانه است  ...    اين دل درد آشنا ديوانه است

 مي روم شايد فراموشت کنم      ...     با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را

در دادگاه عشق ... قسمم قلبم بود وکیلم دلم و حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان ، قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد و سپس محکوم شد به تنهایی و مرگ کنار چوبه دار از من خواستند  تا آخرین   خواسته ام را بگویم و من گفتم : به تو بگویند ... دوستت دارم .

بیا که تا نفسی هست یار هم باشیم          به غنچه های محبت بهار هم باشیم
...................................................
     آزمودم زندگی دشت غم است         شادیش اندوه و عیشش ماتم است
...................................................
در میان جمع مردان یا همیشه مرد باش       یا دم از مردی مزن یا یکسره نامرد باش
...................................................
بمیرم من واسه اون دلشکسته         که چون من خیری از دنیا ندیده
...................................................
خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتراست      کارم از گریه گذشته به خودم میخندم

نه !

کاری به کار عشق ندارم

                               من هیچ چیز و هیچ کس را دیگر

                                                                       در این زمانه دوست ندارم

انگار

                 این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                                             یک روز خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا هر چیز و هر کس

                        که دوست تر بداری

                                       حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد

                                                                                   از تو دریغ میکند

پس با همه وجودم خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد

این شعر را هم نا گفته میگذارم  ....

تا روزگار بو نبرد ....

                          گفتم که ...

                                   کاری به کار عشق ندارم !

اونيكه ميگفت جونش به جونت بنده حالا داره به گريه هات ميخنده  .....  اوني كه مي گفت بدون تو ميميره دروغ ميگه دلش جنس كويره دروغ ميگه تو گوش نده به حرفاش نگو هنوز ميخواي بموني باهاش خيال نكن بدون اون ميميري بزار بره نباشه جون ميگيري

آدمك آخر دنياست بخند آدمك مرگ همين جاست بخند آن خدايي كه بزرگش خواندي به خدا مثل تو تنهاست بخند دست خطي كه تو را عاشق كرد شوخي كاغذي ماست بخند

اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سوسوي غريبي است، غمي نيست.

 همين انتظار رسيدن شب برايم كافيست.

  شمع مي سوزد و پروانه به دورش همه شب       

                                                    من كه مي سوزم و پروانه ندارم چه كنم

خيلي سخته كه بغض داشته باشي ، اما نخواي كسي بفهمه ... خيلي سخته كه عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كني ... خيلي سخته كه سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته كه روز تولدت ، همه بهت تبريك بگن ، جز اوني كه فكر مي كني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته كه غرورت رو به خاطر يه نفر بشكني ، بعد بفهمي دوست نداره ....

کاش روزی منم بتونم دست عشقم تو دستم حس کنم

کاش.... کاش..... کاش.......

امشبم از اون شبایی هست که دلم تو سینه تاب نداره یه بغض سنگین 

  دلم مثل دریای طوفان زده

وعشق...وعشق...وعشق...!

تو دوباره‌ برمی‌گردی‌ ! من‌ چه‌ خوش‌باورم‌ امروز
غزل‌ِ ناب‌ُ خبر کن‌ ! از ترانه‌ سَرَم‌ امروز
با تواَم‌ تا تَه‌ِ آواز ! همصدای‌ بی‌ستاره‌
لحظه‌ی‌ نایاب‌ِ فریاد ! ای‌ تولدِ دوباره‌
وقت‌ِ عریونی‌ عشقه‌ ، وقت‌ِ بیداری‌ِ من‌ نیست‌  
بگو شب‌ بیاد سراغم‌ ! حس‌ِ آفتابی‌ شدن‌ نیست‌ 

یه‌دفه‌ خوابت‌ُدیدن‌ ، 
به‌ یه‌ عُمرِ من‌ می‌ارزه‌
توی‌ این‌ چلّه‌ی‌ پاییز ،
هنوزم‌ یادِ تو سبزه‌

تو دوباره‌ برمی‌گردی‌ ! دل‌ یه‌ عُمرِ گوش‌ به‌ زنگه‌
پا بذار رو خط‌ِ جاده‌ ، با تو قصه‌مون‌ قشنگه‌
نگو پروانه‌ هنوزم‌ ، تو دل‌ِ پیله‌ اسیره‌
پَرِ پروازت‌ُ واکن‌ ! نگو دیره‌ ! نگو دیره‌
واسه‌ فهمیدن‌ِ چشمات‌ ، پلک‌ِ خورشیدُ می‌بندم‌
گُم‌ میشم‌ تو شهرِ رؤیا ، من‌ به‌ بیداری‌ می‌خندم‌

یه‌دفه‌ خوابت‌ُدیدن‌ ،
به‌ یه‌ عُمرِ من‌ می‌ارزه‌
توی‌ این‌ چلّه‌ی‌ پاییز ،هنوزم یاد تو سبزه!!!!!

نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی
دلم بی‌تو به جان آمد، بیا، تا جان من باشی

دلم آنگاه خوش گردد که تو دلدار من باشی
مرا جان آن زمان باشد که تو جانان من باشی

به غم زان شاد می‌گردم که تو غم خوار من گردی
از آن با درد می‌سازم که تو درمان من باشی

بسا خون جگر، جانا، که بر خوان غمت خوردم
به بوی آنکه یک باری تو هم مهمان من باشی

منم دایم تو را خواهان، تو و خواهان خود دایم
مرا آن بخت کی باشد که تو خواهان من باشی؟

همه زان خودی، جانا، از آن با کس نپردازی
چه باشد، ای ز جان خوشتر ، که یک دم آن من باشی؟

اگر تو آن من باشی، ازین و آن نیندیشم
ز کفر آخر چرا ترسم، چو تو ایمان من باشی؟

ز دوزخ آنگهی ترسم که جز تو مالکی یابم
بهشت آنگاه خوش باشد که تو رضوان من باشی

فلک پیشم زمین بوسد، چو من خاک درت بوسم
ملک پیشم کمر بندد، چو تو سلطان من باشی

در خواب ناز بودم شبی .... دیدم کسی در می زند ..... در را گشودم روی او .... دیدم غم است در     می زند  ..... ای دوستان بی وفا .... غم با این همه بیگانگی  ...   هر شب به ما سر میزند .

روزی که ببستم دل برتیر نگاهت

گفتم که توراجزمن دیوانه که خواهد

گفتی که مرا عاشق دیوانه زیاد است

لیکن توچه گویی که دلت درتب وتاب است

گفتم که مراعشق فقط برتو نگاه است

عشقی که نگاه است نشاید که گناه است

گردردلت ای یار مرا یاد کنی

این دیوانه ی عاشق که منم شاد کنی

این دلم باردگرعاشق رخسارتوشد     عاشقی در به درو فاتح دیدار تو شد

دیدنم بار دگر باعث آزار تو شد            آخراین دل به که گویدکه گرفتارتوشد

عشق رابر در ودیواردلم آویختم            در و دیوار دلم ریخت و آوار تو شد

عشق راعاشقی ودربه دری همراه است    این چنین شدکه دلم خادم دربارتو شد

میبینین خیلی زیباست ولی به خوشگلی M نیست. دوستت دارمM

ولی حیف که نمی دونی یعنی می دونی باورت نمی شه!

زنی می رفت مردی او را دید به دنبال او روان شد .

زن پرسید که چرا پس من بیای ؟

مرد گفت بر تو عاشق شده ام.

زن گفت: بر من چه عاشق شده ای خواهر من از من خوشگلتر است و از پس من میاید برو و بر او عاشق شو .

مرد از اونجا بر گشت و زنی بد صورت دید بسیار ناخوش گردید و باز نزد زن رفت و گفت چرا دروغ گفتی؟

 زن گفت : تو راست نگفتی اگر عاشق من بودی چرا پیش دیگری میرفتی؟ مرد شرمند شد و رفت....

خیلی سخته عاشق کسی بشی

اما اون حتی ندونه دردتو

از چشات نخونه قصه ی غمو

علت لرزش دست سردتو

خیلی سخته زندگیت فنا بشه

واسه دیدن یه لبخند رو لباش

واسه گفتن از امید و آرزو

تو سیاهی غم انگیز شباش

من نیومدم بگم عاشقتم

چون از این حرفا پره گوش همه

اشتباهه که می گن گریه مرد

روی زخمای تنش یه مرهمه

من نیومدم بگم تو هم بیا

مثل قصه ها بریم از این دیار

یا که خیلی مهربون یه مدتی

واسه من ادای عشقو در بیار

تو می خوای برنده باشی می دونم

به همه می گم ببازن جلو پات

هر چی اسپنده به آتیش می کشم

تا که چشمت نزنن بشن فدات

تو می خوای پرنده باشی می دون

یه نفس هوای خوشبختی می خوای

خودم آسمون هفتمت می شم

تو فقط بگو ، بگو باهام می یای

- مرا داخل تابوت سياهي بگزاريد تا همه بدانند روزگار من به سياهي گذشته است.

- دو چشم مرا در داخل تابوت باز بگزاريد تا همه بدانند چشم به راه كسي بوده ام.

- دو دست مرا در داخل تابوت باز بگذاريد تا همه بدانند چيزي به همراه نبرده ام.

- دو تكه يخ به علامت صليب بر روي قبرم بگذاريد تا به جاي معشوق من گريه كند.

- و در آخر بر روي قلبم بنويسيد

                             آزرده دلي خفته در اين خلوت خاموش 

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من وعشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبرکن وگوش به من کن

گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم آن وقت

جزعشق تودرخاطرمن مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

سهراب گفتي:چشمها را بايد شست......شستم ولي...................!

گفتي: جور ديگر بايد ديد.......ديدم ولي......................!

گفتي زير باران بايد رفت........رفتم ولي.........................!

او نه چشمهاي خيس و شسته ام را..نه نگاه ديگرم را...هيچ کدام را نديد!!!

فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت:

"!! ديوانه باران نديده"

زندگی سه چیزاست: اشکی که خشک می شود/لبخندی که محو میشود و یادی که می ماند و

فراموش نمی شود . (همیشه به یادتم.)

با رفتن تو آن ستاره ای که برای چشمان زیبای تو چشمک می زد نابود شد. آن دلی که برای دیدن تو  لحظه شماری می کرد شکسته شد. آن فکری که با یاد تو روز و شب را سیر می کرد

تباه شد.

آن شبی که می رفتی می خواستم از تمام کلمه های خیس خورده از اشکم برایت غزل بنویسم و

حرف های پریشان ام را در هوای نگاه هایت نظم دهم. می خواستم تو باشی و من حضورت را حس کنم. می خواستم حرفی بزنم که همیشه در کنارم بمانی. من به همین نگاه هایت قانع بودم ولی تو به رسم زیبای بی وفایی رفتی و وقتی که از من دور می شدی وقتی که از

کوچه مان می گذشتی برگشتی و رو به همان پنجره آن واسطه های مهربان بین من وتو فریاد

زدی که (دوستت دارم) خواستی فراموشت نکنم؟! خواستی با یادت زندگی کنم یا در انتظارت

بسوزم؟!!!!!!!

                           من بهارم          توآن گلی باش که دربهارمی روید

                           پائیزم              آن بارانی باش که در پائیزمی بارد

                          من مسافرم         توآن همسفر لحظه های آبی ام باش.

                                                           (مثل همیشه می نویسم: دوستت دارم)